नेपाल अहिले फेरि चुनावी माहोलमा छ। गाउँदेखि शहरसम्म बहस छ, पोस्टर छ, नाराबाजी छ, सामाजिक सञ्जालमा त झन् ‘युद्ध’ नै छ। चुनाव लोकतन्त्रको उत्सव हो—तर उत्सव कहिले काँही उग्रता, कटुता र व्यक्तिगत आक्रमणमा बदलिएको देखिन्छ। हामीले बिर्सिनु हुँदैन—राजनीति विचारको प्रतिस्पर्धा हो, व्यक्तिको अपमान गर्ने मञ्च होइन। कुनै पार्टी, कुनै उम्मेदवार, कुनै चिन्ह—यी सबै विचारका प्रतिनिधि हुन्। असहमति हुनु स्वाभाविक हो, तर असभ्यता कहिल्यै स्वाभाविक हुँदैन। आज सामाजिक सञ्जालमा देखिने “भुकाइ” ले समाजलाई विभाजित मात्र गर्छ। आलोचना गरौं—तर तथ्यमा आधारित। असहमति राखौं—तर सम्मानका साथ। लोकतन्त्रमा आवाज उठाउने अधिकार छ, तर त्यो आवाजले अरूको अस्तित्व नकार्नु हुँदैन। यदि हामी साँच्चै देश बदल्न चाहन्छौं भने, पहिले आफू बदलिनुपर्छ। हामीसँग मतदान गर्ने अधिकार छ—त्यो अधिकार ठूलो कुरा हो। धेरै देशमा आज पनि स्वतन्त्र मत हाल्ने अवसर छैन। त्यसैले यो अधिकारलाई गाली, द्वेष र झुटको माध्यम होइन, विवेक र जिम्मेवारीको माध्यम बनाऔं। तिमीले सामान्य ठानेको मतपत्र, कसैका लागि सपना हुन सक्छ। तिमीले आलोचना गरेको लोकतान्त्रिक प्रक्रिया, कसैका लागि जीवनको मूल्य हुन सक्छ। नेपालको भविष्य कुनै एक व्यक्तिले होइन, हामी सबैले मिलेर बनाउने हो। चुनाव आउँछन् र जान्छन्, तर समाज रहिरहन्छ। सम्बन्ध रहिरहन्छ। मानवीयता रहिरहन्छ। यसैले— अरूलाई होच्याएर होइन, आफ्ना काम र विचारले उभिऔं। अरूको आवाज दबाएर होइन, आफ्ना तर्कले विश्वास जितौं। भुक्न बन्द गरौं, बहस सुरु गरौं। जीवनप्रति कृतज्ञ बनौं। लोकतन्त्रप्रति जिम्मेवार बनौं। र, मत हाल्दा—आक्रोश होइन, विवेक बोकेर जाऔं।
